ankiewalvis.reismee.nl

Jordanië laatste deel

Za 9 nov 2019  PETRA

Mijn 70ste verjaardag begon vroeg, want we vertrokken om 7 uur vanuit het hotel naar PETRA.  Vanaf het toeristencentrum loop je een kloof in die wel anderhalve kilometer lang is en soms maar 2,5 meter breed. De zandstenen rotsen zijn alle aardekleuren van rood naar geel, die je maar kan bedenken, soms ook wat paars, prachtig. De erosie heeft allerlei vormen en patronen veroorzaakt.

Aan het smalle eind  van de kloof zie je opeens de facade van een tempel opdoemen en kom je op een plein, waar de beroemdste graftempel van Petra in de rots uitgehouwen is. Het geheel is 43 meter hoog en slechts 2-3 meter diep, maar lijkt een echte tempel. Heel boeiend, ik was ervan onder de indruk ,ook al kende ik de foto’s ervan.  Dit is slechts het begin, want je loopt  verder en er zijn meer van die tempels of schatkamers in de rotsen uitgehouwen, minder uitgebreid of onafgemaakt. Ook zijn er overal holen in de bergen, waarin  de nomaden tot voor kort hebben gewoond en  alles is waarschijnlijk in de eerste eeuw na Christus gebouwd.

We liepen verder door een grote valei . Een amphitheater is uitgehouwen, restanten van zuilen van een echte tempel, een Byzantijnse kerk.  Els en ik hadden beide het boekje van Margarete van Geldermalsen  “ I married a Nomad” gelezen en wisten dat ze met een zoon een souvenir shop heeft. Deze opgezocht en ze was zelf aanwezig. Haar ouders waren Nederlands, maar zijn naar Nieuw Zeeland geëmigreerd , waardoor zei geen Nederlands spreekt. Dat was ik vergeten en zei iets in het Nederlands tegen haar, waarop ze zei dat ze geen Nederlands spreekt. Ze was alleen gericht op het verkopen van haar spullen, sieraden en boeken en stond niet open voor een gesprek.     

Aan het eind van de vallei kun je omhoog lopen naar de “monastry” . Zware klim, maar we wilden het zien. Het was een uur klimmen, niet mis en de “monastry “ was een verrassing. We verwachtten een klooster gebouw, maar het bleek ook zo’n in de rotsen gehouwen tempel te zijn. Heel boeiend, maar waarom ze het klooster noemen weten we niet. Nog eens 100 meter hoger was de echte top met uitzicht op de kloof. Dat viel me wat tegen, want je kon niet zien dat het een kloof was, maar naar de andere kant met de “monastry" was wel prachtig uitzicht. 

Wat een top locatie voor mijn verjaardag! Ik voel me dankbaar. Toen nog de hele weg terug lopen!  Alles op ons eigen tempo gedaan en we waren om 4 uur terug in het hotel,  dus 9 uur op weg geweest! Maar we hebben genoten !  In de avond had onze gids voor liefhebbers het restaurant “Mom’s recipe “ geboekt, waar we met 16 personen vd groep hebben gegeten. Het was een”rooftop”  restaurant en Jordaans aangekleed, wat lijkt op Marokkaans vind ik. Heel gezellig. En ja, O, jee, bij het toetje ging het licht uit in het restaurant , werd ik toegezongen ( ook in het Arabisch op de deun van Happy Birthday) en kreeg ik een hartvormige taart met een theelichtje erop.  Toch erg leuk. Dus onze groep had taart toe! Het was een geslaagde verjaardag, ook door alle felicitaties, die jullie mij toestuurden.

Zo  10 nov PETRA- KLEIN PETRA - WADI RUM

Klein Petra bleek ook een kloof met  ondiep uitgehouwen tempels, maar het mooiste was een fresco in een van de tempels.

Om 12 uur waren we in WADI RUM, de woestijn  en onze overnachtingsplek  in nomaden tenten. Na de lunch gingen we met 4 jeeps de woestijn in.  Deze woestijn is heel rotsachtig met hoge bergen en dalen en deed mij erg aan Oman denken, ik voelde me helemaal thuis. Ze reden ons naar 2 plekken met rots bogen , die door de erosie zijn ontstaan. Mooi om te zien. Ook heeft Els haar handen gewassen met stukjes van een bosje, dat er groeide. Als je een paar takjes fijn wreef en nat maakte had je zeep. Op de terugweg zaten we in een kleine regenbui,  ik vond het bijzonder zo in de kale woestijn.  We sloten de excursie af om half 5 met de zonsondergang, maar die miste ik, omdat ik in de auto in slaap was gevallen. Later in het kamp zagen we hoe ze onze maaltijd in een pan in de grond hadden gekookt en het smaakte heerlijk! Daarna was er disco en hebben we, ook ik toch nog lekker gedanst. Eerst een Arabische “zirtaki” en later zelfs “ let’s twist again”. Weer een mooie dag.  Alle dikke vesten bleek ik niet nodig te hebben. De woestijn kan in de winter koud zijn, maar onder de 18 graden is het nu ook  ’s nachts niet geworden.

Ma 11 nov. WADI RUM - AQUABA

 Vanuit de woestijn was het maar een uurtje rijden naar Aquaba, dus om 9 uur kwamen we in de haven van Aquaba aan. Deze stad ligt aan het noord oost puntje van de Rode Zee. Dit gebied wordt gedeeld door vier landen. Egypte en Saoedi Arabië  hebben de langste kust en Jordanie en Israel hebben beide een klein stukje kust met haven. We gingen een boottocht maken en er was een “glasbottomboat” bij, zodat mensen, die niet wilden snorkelen ook de koralen onder water konden zien. Natuurlijk heb ik genoten van het snorkelen. Els heeft het ook geprobeerd, maar deze keer lukte het niet. Langs de kust hebben ze een stel wrakken laten zinken en wij hebben een vliegtuigwrak gezien. Een compleet vliegtuig ligt sinds 2 maanden op zo’n 10 meter diep en was al begroeid met algen, maar koraal duurt nog even. Op de boot werd een heerlijke lunch geserveerd.  De middag brachten we luierend aan het zwembad van ons resort ( iets ten zuiden van Aquaba) door, eindelijk wat uitrusten na alle mooie belevenissen.  ’s Avonds hadden we geen zin in een heel buffet en vonden we met een vd stellen een restaurant, waar we a la cart konden eten, buiten aan de boulevard, een windje en 29 graden, kon niet beter als slot van onze reis. 

Morgen moeten we in een keer 350 km rijden terug naar Amman en worden we meteen naar het vliegveld gebracht, waarvandaan we in de avond terugvliegen naar Amsterdam.

Het is een prachtige reis geweest, die ik iedereen kan aanraden. Heel afwisselend, interessante geschiedenis, prachtige landschappen en uitzichten. Bergen, hoogvlaktes en tot slot de kust. Vriendelijke mensen. Een vredig land in deze onrustige regio, vooral omdat hier bijna geen olie te vinden is. Alles voor de toeristen is op ons bekende manier goed geregeld. 

Mijn foto's moet ik nog uitzoeken an houden jullie tegoed.

Dank voor jullie reacties op mijn log en alle felicitaties op andere manieren!  Begin december ga ik weer Afrika waarts, dus dan weer andere verhalen.

Veel liefs van @nkie


Jordanië

Di 5 nov 2019 Amsterdam - Amman

Met een groepsreis van NRV gaan Els en ik naar Jordanië . Vertrek vanaf Schiphol  met Transavia  rechtstreeks  naar Amman, de hoofdstad van Jordanië . Een vlucht met turbulentie, maar dat vond de piloot normaal.  Begin van de avond landden we en de ontvangst als groep was komisch. In volgorde van de presentielijst moesten we een rij vormen en dan in ganzenpas langs een gids om je paspoort voor het visum in te leveren. Leek efficient, maar we moesten toch wel een half uur wachten.   Mena hotel in de stad is goed op enige details na……..

Woe 6 nov. Amman- Aljoun - Jerash -Amman

Net uit bed staat er geen vreemde man in mijn kamer……..hallo???? O, sorry, wrong room, you have to lock your door!  Ja, ja, maar dat lukte mij juist niet van binnenuit. Enfin, moet nog opgelost worden.

Vandaag gingen we naar het noorden , waar we  bij Ajloun in de bergen een wandeling maakten. Op de bergtop ligt een 12e eeuws kasteel en we liepen naar beneden, tussen rotsen en bomen door. Ik maakte me steeds meer zorgen, dat we dezelfde weg omhoog terug moesten lopen en  toen dat bleek te kloppen , heb ik rechtsomkeert gemaakt. Ik kan best lopen, maar steil omhoog kost moeite met ademhalen en ik wilde het kasteel zeker bekijken.  Meer mensen bleken er zo over te denken, dus  we liepen met z’n allen weer naar boven. Het werd ons niet duidelijk wat er zo mooi aan die wandeling moest zijn, maar het kasteel was wel de moeite waard. Mooi uitzicht naar alle kanten en grote zalen, waar men leefde en wat opslagruimte was voor etensvoorraden. 

Terug naar de grote stad Jerash, waar zich in het midden van de stad  “het Pompei van het Midden Oosten “ bevindt. Heel groot terrein met opgravingen van de eerste 2 eeuwen. Een triomfboog voor Hadrianus, grote pleinen met zuilengalerijen. Tempel voor Zeus, en een voor Artemis. Twee amfitheaters, die erg goed bewaard zijn gebleven.  De Romeinen hebben dit alles gebouwd.  We hebben er meer dan 2 uur rondgelopen en hadden toen nog niet alles gezien, maar waren verzadigd.

Naar Amman terug gereden, waar we in de spits terecht kwamen, om half zes is het hier donker en er waren lange slingers van rode en gele lichten van de  files. Een gigantische, moderne stad is het.  Om 7 uur ons “welkomst diner” in de eetzaal van ons hotel.  De hele groep bij elkaar:   23 personen, 6 echtparen,  4 vrouwen, zoals Els en ik, een groepje van 6 Hindoestaans-Surinaamse personen en een man, die met een echtpaar mee is.

De gids is Jordanees, maar spreekt Nederlands. Hij legde ons alle excursies uit, die extra betaald moeten worden en vertelde daarbij, welke hij aanraadde en welke niet, omdat eerdere reizigers hem dat verteld hadden. Komisch commentaar, waar we erg om moesten lachen. Niet commercieel, maar wel handig voor ons. Nog aan de bar met een afzakkertje zitten kletsen met een paar echtparen. 

Via Nederland gehoord, dat er in Jerash toeristen waren aangevallen, van onze gids hoorden we dat het een ruzie onder jongelui was. Een jongen rende weg een ruimte in waar toeristen waren, daardoor werden die erbij betrokken. Geen slachtoffers gevallen…..

Do 7 Nov.  Amman -  Dode Zee - Amman

In de ochtend de citadel van Amman gaan bekijken. Ruïnes van tempel en andere gebouwen van het vroegere Amman, dat ook een tijd Philadelphia heeft geheten, bekeken. De huidige stad ligt eromheen op diverse andere heuvels. Mooie uitzichten naar alle kanten dus.  Met Els rondgezworven en regelmatig komen we dan andere groepsleden tegen. Voor het eerst ontdekte ik een paar vlinders.

Op ongeveer een uur rijden door prachtige, maar dorre heuvels ligt de Dode zee. Dobberen In de Dode zee stond al vanaf dat ik kind was op mijn verlanglijstje. Het heeft lang geduurd, maar  nu kan ik het afvinken! 

We gingen naar een zwembad met restaurant aan de kust van de zee. Vanaf het niveau van het zwembad liep je naar beneden  een paar honderd meter en daar was het water.  Een vreemde gewaarwording, alsof je steeds omhoog werd geduwd.  Eerst was het niet diep, maar iets verder wel en dan probeerde ik verticaal in het water  “te staan” , steeds omver”geduwd”.  Op foto’s lijkt het alsof je op de bodem zit, maar dit was niet zo. Je drijft  op je rug en als je een beweging maakt word je omhoog/ opzij  geduwd.  Komisch gevoel. Ik ging met mijn hoofd naar achteren, zoadat mijn haar ook nat werd. Geen goed idee, want aan de kant stroomde het water zo mijn ogen in. Dat prikte vreselijk . Het insmeren met modder vonden we te vies, dus daarna hebben we geluierd bij het zwembad en werden gepest door honderden vliegen.

’s Avonds in Amman aldoor in de file, omdat het weekend was.  Naar een echt Jordaans restaurant  gegaan, waar we mezze ’s als voorgerecht kregen en daarna mixed grill. De meeste gasten waren Jordaanse gezinnen, grote tafels, waar hat eten in het midden werd gezet, zodat iedereen kon opscheppen, maar de bediening hielp je ook door bv als toetje een sinaasappel met mes en vork te schillen en  dan  te doen alsof ze je een hapje gaven. Paste bij de sfeer, was leuk . Mezze ’s zijn kleine hapjes: hummus, babe ganouche, sour creme, salade, zure groente, pikante groente, die je met klein pannekoekje  eet.

Vr  8 nov Amman - Petra

Eerst naar Mount NEBO, waar Moses uitkeek over het beloofde land, maar er nooit een stap zette. Een mooi uitzicht weer en een kerk met prachtige mozaïeken.  Het was vandaag overal druk, omdat het “zondag “ is. In Madaba  bezochten we de Grieks -Orthodoxe kerk met een mozaïek , die de kaart van de omgeving uitbeeldt. Engelengeduld moet je hebben om die mozaïeken te maken. Als lunch kregen we een  Jordaans “ upside-down “ gerecht. In een pan worden eerst groente en vlees gekookt en daarop de rijst. Als ze het serveren  wordt de pan met een klap omgekeerd op een schaal geleegd, zodat de rijst onderop ligt en opscheppen maar.  Trouwens het eten is steeds lekker en van afvallen komt niets. Zowel lunch als diner zijn drie gangen, zoetigheden toe.

De bergen en dalen, wadi’s , stuwmeren, onderweg waren boeiend, rotsachtig en kleurrijk. Na nog een kruisvaarders kasteel in Kerak bezocht te hebben reden we door naar Petra, waar we in het donker om half zeven in een hotel in Wadi Musa aankwamen.

Mijn Oudejaarsnacht heb ik met Els en een echtpaar, Joanna en Rob,  met bubbles gevierd.

Morgen naar Petra en dan ben ik  70! Ik verheug me erop! 

Foto's komen later.

Alle goeds voor jullie en liefs van @nkie



Laatste week in Kenia

Begin vorige week heb ik twee dagen in een resort gezeten met zwembad en in een heel ruim huisje. Naivasha Kongoni Lodge met een speciale deal van booking.com.  Lekker luieren, in de tuin vogels kijken, maar toch ook een wandelsafari in een park bij lake Naivasha gemaakt. Dat was goed bevallen vorige keer, hoewel hier geen leeuwen, buffels of olifanten waren. Wel zebra’s, giraffen, nijlpaarden en elanden, de vervet en colabus apen en vele vogels.  Weer fijne ervaring om te voet te gaan en de gids wist mij nieuwe dingen te vertellen.

Donderdag begon mijn tocht met student Emmanuel en mijn favorite chauffeur Sammy. Emmanuel studeert aan de Hogere Hotel school in Nairobi, waar ik hem vorig jaar heb opgezocht. Deze keer wilde hij dat ik zijn moeder zou ontmoeten.  Zij woont in de buurt van Kitale in het Noorden, dus een nieuwe omgeving voor mij. De tocht erheen was mooi, tussen bergen door, deels was het landschap droog en vaak ook heel groen met naaldbossen.

Ik sliep in Kitale in een villa uit de zestiger jaren als enige gast. Een grote tuin met heel oude hoge bomen, daar geniet ik van. Het huis was wel erg oud, ze hadden proberen op te knappen, maar dit slordig gedaan. Enfin, het bed was goed, alles schoon en een aardige gastheer,die voor mij kookte, dus helemaal goed. Er lagen National Geografic tijdschriften uit de jaren tachtig met interessante artikelen. Grappig.

Vrijdag zijn we eerst boodschappen gaan doen, want ik had geïnformeerd wat de gewoonte hier was als je op bezoek gaat en dat is het meenemen van basis ingrediënten  voor het huishouden. Rijst, olie, meel, thee e.d. ingekocht. Het was een half uurtje rijden op een slechte weg naar een dorpje en dan hadden ze een stuk land buiten dat dorp. Het land werd niet bebouwd en op een stuk ervan stond een viertal lemen huisjes. 

Een kamer hadden ze ingericht om mij te ontvangen. Een doek verborg meerdere spullen en er stond een tafeltje, een bank en 2 stoelen, alles met keurige kleedjes eroverheen. Daarop lagen 2 jonge poesjes, dus ik was meteen verkocht. Moeder Marry ontving me door een kerstslinger om mijn nek te hangen en een groene tak, die was traditioneel. We kregen eerst chai  en later een zure melk te drinken. Dat laatste hoort bij deze stam, niet iedereen vindt het lekker. Het was een soort karnemelk, een beker was voor mij genoeg.

Marry woont daar met haar tweede dochter, die 3 zonen heeft, en haar jongste zoon met zijn vrouw en een  meisjes tweeling. Op bezoek waren ook de oudste dochter, die als een moeder voor Emmanuel is, omdat hij in zijn puberteit bij haar heeft gewoond. Verder een tante, zus van moeder en nog een stel kinderen, de jongste zoon,broer van Emmanuel, heb ik niet gezien. Familie relaties zijn me niet altijd duidelijk, omdat vrienden elkaar ook broer noemen. Enfin, meer mensen dan ik had verwacht ( gezien de Nederlandse cadeautjes, die ik had) en zeker op de kinderen was ik niet voorbereid, al is dat altijd leuk. 

De dochters spraken gelukkig goed Engels en konden vertalen voor Marry en Tante. Tweede dochter kookte voor ons allen. Bananenpuree, kip en groente. Intussen kon ik overal rondlopen, ontdekte een schaap en lam, kippen en de moederpoes. We aten buiten op een matras. Het kippemaagje was speciaal voor de gast, voor mij dus. 

Na het eten gingen we terug de kamer in, Emmanuel, zijn moeder, Tante en de oudste dochter. Ze vertelden mij de levensgeschiedenis van moeder. Dat was geen rozengeur en maneschijn met het overlijden van haar man, toen de jongste zoon net was geboren, nu 25 jaar geleden. De man had een alcohol probleem. Ze heeft 12 kinderen gehad, waar er nog 5 van leven. Omdat ze de derde vrouw was kwam er ruzie over de erfenis en hebben ze veel minder land gekregen dan waar ze recht op hadden. Een leven van ploeteren om de kinderen te verzorgen.

De drie vrouwen hebben nooit de kans gehad om een opleiding te doen en zijn nu erg blij dat Emmanuel die kans krijgt. Uit dankbaarheid vroegen ze of ik de oudst geboren dochter van de familie wilde zijn! Leuk detail is dat ik even oud ben als moeder! 

De volgende dag ben ik met moeder, 2 zussen, schoonzus, 2 kinderen, Emmanuel en Sammy naar een moeras park gegaan, waar we wandelend een speciaal soort antiloop(Sitatunga) hebben gezien. Die komt alleen daar voor. Een speciaal uitje voor hen en tot slot hebben we een drankje gedronken in de tuin van de villa, waar ik verbleef. Ik had gezien dat er schommels waren en dat vonden de kinderen top!

Intussen geniet ik nog van mijn laatste Keniaanse dagen in Brackenhurst, waar het zonnig weer is. Net een hike  in de buurt  gemaakt.  Apen en veel vlinders gezien. Woensdag nacht vlieg ik terug naar Nederland en kan ik jullie weer in levende lijven zien. Ik verheug me erop!

Het was een enerverende, leerzame winter met vele goede ervaringen.

Veel liefs van @nkie


6e en laatste week Naboisho

Afgelopen week hadden we ander weer. Begin van het regenseizoen?  ’s Ochtends blauwe lucht, zon en ’s middags 27 graden. Rond vier uur begon het te bewolken, de temperatuur daalde en vest aan. Een paar keer flinke regenbuien. Als we op drive waren moesten de zeilen aan elke kant  van de auto naar beneden gerold worden, dan zat je met elkaar knus in een tent, maar je zag niet veel. Afgelopen weekend was weer droog en de voorspelling voor volgende week is droog, maar dat zal ik in Naboisho niet meemaken, het was mijn laatste week.

Vorige week maandag kondigde de jonge Amerikaan plots aan dat hij vertrok. Hij zei dat er thuis iets was en zijn moeder hem nodig had, maar we vermoeden dat hij het niet zag zitten om nog te blijven zonder jonge vrijwilligers. Ik vond het niet erg, ik bleef  over met de 2 oudere mannen. Met de vrachtwagen chauffeur kon ik goed samenweken en de Belg ging toch zijn eigen gang.

We maakten nog veel leuks mee. O.a vlogen onze African Impact zwaluw babies uit! Toen ik aankwam waren zwaluwen een nest aan het bouwen aan het plafond boven onze eettafel. Een week of drie geleden zagen we ze af en aan vliegen en langzamerhand ontdekten we kleintjes, die gevoerd werden.  Begin vorige week vloog er een klapwiekend op een balk en daarna buiten op de grond. Meteen vlogen Ma en Pa  bij hem langs en  toen Francis in de buurt kwam vloog het jong de bosjes in met een ouder. De volgende dag keken er twee over de rand van het nest en de ouders gaven ze geen eten meer. Ze vlogen zelfs met een insect in de bek tot 10cm voor het kleintje en vlogen er dan mee weg.  Je reinste pedagogie! Stimuleer je kind om uit te vliegen!!! Het duurde een tijdje voor de tweede naar buiten vloog en op een tak ging zitten. Moeder ernaast, kind vleugels uitproberend. De derde keek nog angstig over de rand van het nest, vloog naar een balk, maar toch weer terug naar het nest. Later was er een stevige wind en regenbui. De twee zaten op het nest en werden af en toe gevoerd. Dit duurde nog twee dagen en daarna hebben we ze niet meer gezien. Ik vond het prachtig om het te volgen! Denken wij dat we pedagogische aanpak hebben uitgevonden! Hoewel…. je kind geen eten geven om het te stimuleren gaat mij een beetje ver!!!

Ik schreef al in  mijn wandel safari verhaal, dat we vaak ’s nachts leeuwen gebrul horen. Zaterdagnacht werd ik er om 1 en 3uur van wakker en keek door mijn raam naar buiten. Ik zag niets, maar hoorde dat het gebrul dichtbij van achter het toiletblok kwam en daar staan de 2 tentjes, waar Francis en Ben, de kok, slapen. De volgende ochtend vertelden zij: Francis had een gaas raampje in zijn tent en had op een afstand van 30 cm een leeuwin aangekeken. Hij dacht dat de leeuwin hem niet zag, omdat het in de tent donker was, maar ik denk dat zij hem wel rook! Ze krabbelde aan de tent!  Ben was wakker geworden van het gebrul, dacht dat het verderop was, moest plassen en opende de rits vd tent. Hij keek met zijn zaklamp naar buiten en zag de leeuwin bij de tent van Francis zo’n 10 meter verderop. Hij schrok en ritste de tent meteen dicht, maar de leeuwin had hem gezien, dus kwam naar zijn tent en begon aan zijn tent te krabbelen! Ze bekenden beide bang geweest te zijn, zelfs Francis, die Maasai is en leeuwen meer gewend is!

Francis zei dat de leeuwen van 1 tot 4 uur dichtbij geweest waren en daarna waarschijnlijk een kill verderop gemaakt hadden. Ze hadden die nacht weinig geslapen!

Benoit, de Belg, slaapt in een deel van een grotere tent en heeft ook steeds verhalen over nijlpaarden, die hij al grazend langs hoort komen. Er zijn dichtbij het kamp leeuwen kills geweest. Ik heb in de loop van de jaren steeds meer leeuwen gezien en ik heb het gevoel dat ze het terrein aan het overnemen zijn…….vroeger hoorden we ze ’s nachts af en toe ver weg brullen. Er zijn plannen om het kamp te verhuizen, dus wat zal de toekomst brengen??????

De drives hebben weer mooie ontmoetingen gebracht, bijna elke keer zagen we leeuwen. Tijdens mijn laatste drive vrijdagavond was er een regenboog en drie keer moesten we de tent vd auto voor regen sluiten, maar toen het ging schemeren hebben we in totaal 13 leeuwen, waaronder welpjes gezien. De meesten waren nieuw voor mij, dus had ik in mijn 6 weken niet gezien. Een mooi slot.  

Zondag was er een voetbalwedstrijd tussen de leerling gidsen en personeel van een resort in de Mara. Ik ben er gaan kijken en gelukkig eindigde het in 1-1, we stonden lang 0-1 achter. Onze gids Brian was keeper en Francis maakte het doelpunt, dus de school kan niet zonder ons! Nog een les bijgewoond van de leerling gidsen, waarin ze vragen over wildlife moesten beantwoorden en volgens Francis het slecht deden, dus hij gaf ze een preek, dat ze meer moesten studeren! Het was voor het eerst in al die jaren dat ik de leerlingen meemaakte en ik vond het erg leuk om contact te hebben. Ze zijn enthousiast als ze je zien, zoals toen ik naar de wedstrijd kwam kijken.

Intussen heb ik maandagmiddag met pijn in mijn hart afscheid moeten nemen. Nog een ruime week reis ik in Kenia rond. Daarover vertel ik jullie volgende week.

Veel liefs van @nkie


5e week Naboisho

Tjee, wat hebben we weer veel gezien afgelopen week!  

De eerste keer een kill, recht voor mijn ogen, was een erg dubbele ervaring. We hadden al een uur een moeder cheeta met haar 4 grote jongen gevolgd. Ons geduld werd “beloond”, want we zagen hoe moeder de jongen achter een jong antiloopje aan lieten rennen, maar ze wisten nog niet wat ze moesten doen. Het jong lag still en zag een uitweg, dus rende weer weg. Tot drie keer toe, enfin ,bekijk de foto’s maar, want ja, ik heb toch wat foto’s gemaakt. Het was erg emotioneel voor me. Mijn hersens wisten dat de cheeta’s moesten eten, maar ik huilde en kokhalsde bij het zien van de kill.  Voor bijna alle toeristen en vrijwilligers is dat wat ze willen meemaken, maar voor mij is dit genoeg. Thuis ga ik naar een ander tv kanaal, als dit eraan komt. 

Maandag vertrokken 5 vd 11 vrijwilligers, een 62 jarige Engelse vrachtwagenchauffeur kwam aan, dus 7 in getal over. Donderdag vertrokken er weer 2, dus nog met z’n vijven. De mensen zelf zijn best aardig, maar ik was blij dat het aantal minder werd. Komende maandag vertrekt weer een jong meisje en dan ben ik mijn laatste week over met 3 mannen!  Een 19 jarige Amerikaan, de Waalse man en de vrachtwagen chauffeur. Niet echt een homogene groep! We zullen zien!

Onze gids Francis was zondag op verlof gegaan en de coordinator Caroline kreeg bericht dat haar dochter hoge koorts had, dus vertrok ook. Heel begrijpelijk, maar ze lieten ons achter zonder goede  begeleiding. De 2 overgebleven gidsen deden hun best, maar Francis en Caroline zijn er natuurlijk niet voor niets.  Ik heb daar erge moeite mee, omdat bijv de data niet goed gecheckt worden en de nieuweling door ons werd “ingewerkt”. Enfin we hebben geïmproviseerd , program wat omgedraaid, het is gelukt en donderdag was Caro weer terug. Dochter was 2 dagen in zieken huis, maar weer thuis.

De scholen (kinderen en gidsen)hadden voorjaarsvakantie, maar vrijdag zijn we naar de lagere school gegaan, die weer open was. De kinderen in de 5de en 6de klas zongen voor ons en we speelden een soort voetbal/softbal spel met ze. Ik heb de punten bijgehouden, lekker makkelijk.

Dit weekend ben ik met 2 vrijwilligers  voor een nacht in een resort geweest. Luxe tent met “echte” wc. De douche is een “bucket shower”. Ze brengen een emmer warm water en die loopt leeg in de douche, als je die aan zet. Emmer leeg, douche klaar. Je moet dus plannen, dat je niet net ingezeept bent ,als het water op is, Haha!

 We kwamen om half drie aan en van 4 tot 5 heeft het gestortregend. Goed voor de natuur, want we hadden sinds maandag geen regen gehad. Overdag lekker warm en in de nacht is het nu koel. Ik slaap met een deken.

Alles nat, dus we dachten geen kampvuur te hebben, maar er werd vuur gemaakt in een  grote metalen schaal. Vanaf een platform zag ik ’s avonds een zwarte genet kat, heel speciaal. “sOchtends van 7 tot 8 ben ik er weer gaan zitten, maar zag alleen vogels.

Nu weer terug in ons kamp, relaxen en jullie op de hoogte houden.

Volgend weekend  het vervolg. Veel liefs van @nkie


 

Vierde week naboisho

Lieve Allemaal,

Allereerst goed nieuws: de 2 kleine leeuwen welpjes blijken nog te leven!!!!! Via het Mara Predator project, die alle grote katten in de gaten houdt, hebben we dat gehoord. Het blijkt dat een paar bijna volwassen leeuwen van een andere troep ze probeerden te doden, maar ze zijn ontkomen en weer terug bij hun moeder. Wat een opluchting!!! Ik heb ze nog niet gezien, maar dit te weten doet al goed.

De groep bestond deze week uit 11 vrijwilligers. Dat is mij te veel, ik voel me dan verloren. Werd heen en weer geslingerd door me buitenstaander te voelen en dan weer wel contact te hebben. Het werk , data verzamelen, wordt verdeeld tussen iedereen, dus minder te doen. De mensen zijn nieuw, niet aan het systeem gewend, dus fouten maken is logisch en het werd niet gecontroleerd. Coordinator Caroline was 8 dagen vrij en gids Francis is niet echt goed in organiseren. Ik maak zelf ook fouten met de data, dus ik weet hoe moeilijk het is, maar het ziet er eenvoudig uit, dus men denkt ik doe dat wel even. Enfin, niet mijn beste week dus.

Wat nooit teleur stelt is de Natuur. Weer zoveel dieren en kleintjes gezien! Mooie zonsondergangen en volle maan gezien! Landschap is zo afwisselend qua vorm en kleur. Delen heel droog, bruin en als het lokaal heeft geregend weer groener. Veel leeuwen zien we. Niet weer een luipaard, wat de groep graag wil en ze hebben er al 2 gezien! Ik heb de foto's van deze week met verhalen al op mijn log gezet.

Op het moment regent het, maar veel zon en warmte gehad. Overdag lekker warm en 's nachts kouder, dus goed om te slapen. Zoals een" echte Nederlander" sluit ik af met het weer.

Veel liefs van @nkie


Derde week Naboisho

Lieve vrienden,

Het was erg jammer om afscheid te nemen van de vorige vrijwilligers. De groep, die aan kwam, was zeven man/vrouw sterk. Vier bleken elkaar al te kennen, een moeder met een vriendin, dochter met een vriendin, allen uit Ierland. Een jongeman uit de USA, evenals een jonge vrouw, maar zij woont nu op Zanzibar. Ze is coordinator van het dolfijnen project, waar ik 3 jaar geleden ben geweest, dus leuk om daarover te praten. En nog een jonge vrouw uit Engeland. De jongeren zijn tussen de 20 en 30 jaar.

Het was erg wennen. Ze waren een dag bij elkaar, maar hadden het al leuk met elkaar en kwamen terecht bij een oudere vrouw ( ikke) en een Belg. Ik voelde me ondersneeuwen ( in de hitte)en erbuiten staan. Gelukkig is dat gevoel de laatste dagen aan het verdwijnen, nu we elkaar beter leren kennen.

Wat de dieren betreft hebben de nieuwen alle geluk vd wereld. De luipaard, die in het weekend was gespot en die de oude vrijwilligers zo graag hadden gezien, zagen we direct maandagavond! Vrijdagavond zagen we er weer een, maar heel kort, omdat er veel (Tien! uitzonderlijk voor Naboisho!)andere wagens met toeristen aankwamen en dan moeten wij het veld ruimen. Al een paar keer cheeta’s en veel leeuwen.

Donderdag was een trieste dag. We hoorden in de ochtend, dat er iets met leeuwen was gebeurd en er 2 jonge leeuwtjes in de bush zonder moeder waren gespot. Ik was meteen bang voor mijn kleine drietal, die ik jullie heb laten zien. “s Avonds zijn we gaan zoeken en vonden de moeder met slechts een welpje, tranen in mijn ogen. Ik kon zelfs bepalen welke vd drie het had overleefd, omdat ik van twee van hen al identificatie foto’s had gemaakt. Francis, onze gids, zei dat het op de leeftijd van 3-4 maanden heel veel gebeurt, dat ze niet overleven, maar we hadden zo’n leuke ervaring met het stel gehad!!

De nieuwe app werkte de eerste 2 dagen niet goed en Andrew en Helen waren vertrokken, ik baalde. Gelukkig lukte het Benoit, de Belg om het in orde te maken. De nieuwe vrijwilligers leren snel, en de app werkte weer, dus ze zijn goed aan het werk gegaan.

Op de gidsen school hebben we in groepjes met de aspirant gidsen gepraat om hun Engels te oefenen. Ze konden vragen stellen, zodat ze meer over ons Vaderland te weten konden komen. Ook hebben we een keer de leeuwen aflevering van Dynastie van de BBC bekeken samen met hen. Voor de kinderen van de lagere school hebben we een wedstrijd georganiseerd wie de meeste antwoorden op vragen over dieren, cultuur, geografie en de wereld wist. Was leuk. Ik had een heel intelligent jongetje in de groep en de meisjes waren te verlegen om te antwoorden of ze wisten het niet?

Woensdag hebben we datura, een invasive plant , uitgetrokken.

Zo vliegt de tijd voorbij en is het alweer weekend. De groep van zeven is naar een resort, maar ik besloot het weer rustig aan te doen en dat bevalt me prima. 

Hebben jullie de zon, die ik gestuurd heb ontvangen? Wij hebben alleen gister een paar druppels regen gehad. Veel te weinig, want het gras verdort alweer.

Dikke knuffel van @nkie

Tweede week Naboisho

Lieve Allemaal,

Afgelopen maandag heb ik voor het eerst meegemaakt dat we naar de school gingen, die Keniaanse gidsen opleidt en naast ons kamp ligt. Elke vorige keer dat ik hier was, was de school gesloten, deels door vakantie en deels omdat de gidsen stage deden en daardoor niet op school waren. Deze keer moesten ze aan ons bomen in de buurt laten zien en erover vertellen. Onze gids Francis gaf ze feedback over hoe ze het deden. De meesten waren nog wat verlegen en praatten te zacht. Ze zijn pas 2 maanden bezig en sommigen moeten nog Engels leren, dus het was niet makkelijk voor hen. Leuk om mee te maken.

Met mijn foto’s zal ik jullie laten zien, dat ik weer veel moois heb gezien. De kleine welpjes kwamen we weer tegen, maar we dachten dat het andere waren. Zo kun je je met identificeren toch behoorlijk vergissen. Niels, de man van het Mara Predator Project kwam langs  en liet het ons zien. Hij kent de leeuwen als zijn broekzak.

Donderdagmorgen bij het rondrijden zag ik dat het gras al behoorlijk geel begon te worden en bedacht dat de natuur ( niet ik) toch wel regen  nodig had. Zowaar ’s middags hebben we een plensbui gehad, je zag de volgende dag meteen dat het gras groener werd!  Daarna is het wat bewolkter en koeler gebleven, af en toe wat druppels, maar nog steeds lekker, dus ik klaag niet.

Vrijdagmiddag zijn we naar een “basis school” gegaan en hebben een video over wilde honden laten zien. We dachten met 12 tot 14 jarigen te maken te hebben, maar de leerlingen waren veel jonger, dus moesten we improviseren om onze vragen op hun niveau te stellen. Communicatie over wat je op school kunt doen en met wie je te maken krijgt is slecht, dus elke keer sta je weer voor verrassingen.

Met Helen en Andrew, het Engelse stel, ben ik druk bezig geweest met hun app. Zij werken er helemaal hard aan om het te maken en ze vertrekken a.s. maandag, dus ik wil het in de vingers hebben. De Amerikaanse vrouwen vertrekken ook. Dan ben ik over met de Belg, maar er komen 7 nieuwe vrijwilligers aan! Daar zie ik erg tegenop. Met zoveel mensen heb ik hier nog nooit gezeten ( ik voel me ook wel verwend) en wennen aan nieuwe mensen, die voor het eerst komen. 

Dat is het voor deze week. Ik verwacht dat het uploaded beter gaat, want we kunnen nu bij de Gidsen school terecht voor internet. Ik moet alleen de tijd vinden om erheen te gaan.

Alle goeds voor jullie en een omhelzing van @nkie